Η ηθική του να αναμεταδίδεις περιεχόμενο στο Ίντερνετ

Πρόσφατα διάβασα το Blog Post του Δημήτρη Καλογερόπουλου, σχετικά με το γεγονός ότι πολλά μεγάλα και μικρά sites, δημοσιεύουν content από άλλα ιστολόγια χωρίς την συναίνεση τους και ούτε καν μερικά credits. Τρανταχτό παράδειγμα, το γεγονός ότι το boro.gr της Άννας Δρούζα, αποφάσισε να κλέψει περιεχόμενο από 3 fashion bloggers.

[..οι ιδιοκτήτες τους ενδιαφέρονται είτε να πολλαπλασιάσουν τα pageviews τους και, κατά συνέπεια, τα έσοδα τους από τα google ads, είτε έχουν κάποια κρυφή πολιτική ατζέντα, είτε προωθούν κάποιο άλλο portal.]

Υπάρχει μια πολύ μεγάλη συζητήση σχετικά με το εάν το κλέψιμο content είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο ή όχι, όπως επίσης και για το εάν πρέπει να υπάρχει ένας “κώδικας ηθικής”, πίσω από το re-share. To Panda Update, υποτίθεται πως θα τιμωρούσε αυτούς που αντιγράφουν περιεχόμενο, επιβάλλοντας αυστηρές κυρώσεις, κάτι όμως που δεν έχουμε δει μέχρι στιγμής.

Πριν μερικές ημέρες, ένας φίλος μου παρατήρησε ότι αυτό εφαρμόζεται και από την LIFO, η οποία έφτιαξε ένα post με τίτλο “Πως να φτιάξεις το τέλειο burger”. Για κακή τους τύχη, ο Αλέξης είναι ο Guru των burgers και αμέσως ανέφερε κάτω από το facebook post τους, την αληθινή πηγή του άρθρου:

1236683_443697562411780_1003330800_n

Ο community manager της LIFO “κατέβασε” ακαριαία την απάντηση του, στην οποία πήρε σειρά η απάντηση ενός ακόμα χρήστη ότι πρέπει τουλάχιστον να βάζουν την πηγή του άρθρου. Η συνέχεια ήταν φυσικά ότι “κατεβάσανε” και το δικό του σχόλιο.

1098535_10153184640630094_987553163_n

Ναι, αυτή η νοοτροπία παρακμής υπάρχει. Πωςκαταπολεμάται? Από το να ζητάς την άδεια για να αναμεταδώσεις περιεχόμενο ή έστω να δώσεις credits.

Write a Reply or Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *